چنانچه اورع المجتهدين مولانا احمد رحمه اللَّه تعالى در محبث تشهّد از شرح ارشاد آل را شامل غير اصحاب كسا از ائمّهء هدى عليهم السلام نموده حقيقتاً نه تغليباً ، و سزاوار ندانسته قول محقّق ثانى و شهيد ثانى را در اين باب ، و فرموده است : كه وضع « آل » لغة و عرفاً تعميم دارد نسبت به ائمّهء معصومين عليهم السلام ، و از احاديث سبب نزول آيهء تطهير كه اختصاص به اصحاب كسا مستفاد مىشود ، بنا بر آن است كه در حين نزول آيهء كريمه خصوص ايشان موجود بودند ، و حصر اضافى بوده به قرينهء آن كه فرمودند آن حضرت صلى الله عليه و آله به بعض نساء خود « إنّك إلى خير » يعنى عاقبت تو به خير است ، و ليكن تو داخل اين بزرگواران نيستى « 1 » . و اين قسم توريه و قسم در كلام يا تقيه از خلفاء جور ، يا اتّقاء بر اقارب از فصل الخطابى است كه ائمّهء ما صلوات اللَّه تعالى عليهم مخصوص بودند به آن ، چنانچه از حضرت امام جعفر صادق عليه السلام منقول است كه فرمودند : إنّي لأتكلّم على سبعين وجهاً لي من كلّها المخرج . و مؤيّد بعضى از وجوه وجيهه مسطوره است آنچه ذكر نموده است او را عالم فاضل محقّق صاحب كتاب كامل بهائى در فصل ثالث از باب خامس از كتاب خود تحفة الأبرار به اين عبارت : مسألة : آيا شايد جعفر كذّاب و مثل او را لعن كردن يا نه ؟ گوئيم : كه از حضرت مقدّسه پرسيدند و توقيع بيرون آمد يكى اين سؤال بود ، قائم آل محمّد عليه السلام جواب نوشت : لعنت مكنيد جعفر عمّم را كه ما اهل بيت نبوّتيم ، و حق تعالى بعد از ذكر انبياء عليهم السلام فرموده : ( أُولئِكَ الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ فَبِهُداهُمُ اقْتَدِهْ ) « 2 » و ما را اقتدا بايد كرد به انبياء سلف ، و يوسف چون بر برادران

--> ( 1 ) مجمع الفائده مقدّس اردبيلى 2 : 277 . ( 2 ) سورهء انعام : 90 .